Necesitamos un par de ibuprofenos e cear algo, así que subimos ata chiclana. Pillamos dúas pizzas nun microrresturante local e despois imos a unha rúa algo afastada pra ver a Da’í. Da’í é un carpinteiro duns 26 anos que vive nunha casiña baixa, nun barrio deses sen beirarrúas que só saen na tele cando hai asasinatos de mulleres ou toca a lotería, e que o alcalde local decidiu nomear como os planetas: calle marte, calle venus, calle júpiter… Éntrase dende a rúa directamente á sala, onde viven todas as criaturas do piso: el, unha pitón preciosa que se chama frigolito e unha televisión xigantesca, pero sen antena. Ao pouco, e logo duns movementos acrobáticos que seguramente aprendeu nas pistas de baile, Da’í pon algo de música e empézanos a bicar con forza: aínda que fode bastante ben e ten unha pirola case perfecta, é difícil concentrarse con Camela a toda rolla. Ao final acabamos, despedímonos sabendo que nunca máis imos ver a pitón frigolito, e regresamos camiñando polas rúas medio asfaltadas de chiclana ata este noso planeta onde os homes que viven sós non teñen unha serpe, un banco de abdominais, unha televisión e dez botes de colonia por únicas pertenzas. Estas son as conxuncións astrais que conceden os ferretes.

Cando espertamos acaba de saír o sol. O primeiro que hai fóra da nosa cabana é unha granadeira sen follas e con aínda cinco ou seis granadas penduradas. Poñémonos a andar por un camiño sen asfaltar e baixamos foder á praia, sobre as dunas.
Pra atraer a sorte no aninovo.

Bicte de carne
(Área de servicio Abades, Pedro Abad, España meridional)

É sorprendente, moi sorprendente, o libro de conversas entre Anxo Quintana e Xosé Luís Barreiro Rivas. Dende logo non é frecuente que un político en activo recoñeza máis veces os seus erros do que chufa dos seus acertos, pero sobre todo chamoume a atención descubrir facetas do seu pensamento político que permanecen ocultas polo declaracionismo da prensa diaria: a súa defensa da institución familiar é moi interesante, e así tamén a fondura das súas formulacións sobre outros aspectos da estrutura democrática e do funcionamento da sociedade.
Pero quizais o máis salientable é a visión liberal das políticas económicas, dos servizos, da xestión e da administración pública ou do idioma; un liberalismo de raíz individualista, co que simpatizo inmediatamente. Claro, cada vez que pronuncia a palabra liberal (neoliberal, ultraliberal e demais variantes demoníacas) empeza a virarlle a cabeza como á nena do exorcista, sen decatarse de que en moitos casos, como cando llo aplica á política pequeira europea, está a cualificar de liberal un modelo case stalinista da intervención económica. Perdóollo: moitos pratos de raxo e de carne ao caldeiro terá tomado con eses sectores conservadores do nacionalismo galego.
Así que despois da lectura do libro —dificultada por unha edición confusa e tirando a cutreira— teño máis claro aínda o meu voto o 1 de marzo: que mágoa, iso si, que non sexan eleccións presidenciais e teña que apoiar tamén o seu partido.

A presentación das listas electorais do BNG foi un xesto terriblemente triste. En primeiro lugar, porque a presenza da sociedade civil é inexistente: todos os candidatos proceden dos órganos de goberno ou das camarillas da organización comarcal. En segundo lugar, porque a renovación é nula: repiten os mesmos que xa estaban, agás os que se puxeron fóra ou as que non resistiron o espírito purgador do lado escuro da forza, que só atende o seu embigo ou a vendetta. E en terceiro, e máis importante, porque ese sistema de conselleiros e listas que corren é, aínda que electoralmente interesante, profundamente escuro dende o punto de vista democrático: o destino do parlamento parece ser o dunha cámara de caladiños e segundeiros, un conxunto de persoas adestradas pra erguer a pata cando cómpre, e non pra facer política ou representar os cidadáns.

parque-temático-cervantes, 8:30am, frío e intenso ruído de coches.
axente: uy, está muy retirada. Será mejor que coja un bus.
Cesare: prefiero ir andando. Sólo me gustaría saber si hay acera para poder caminar.
axente: coja un bus, que si no, cuando llegue estará cerrada.

45 minutos andando despois, no campus.
varrendeira: uy, está muy retirada. Cruce ese campo y cuando llegue a la rotonda pregunte de nuevo.

25 minutos despois
estudante: uy, no, esto es la politécnica.
cesare: si ya sé, pero quería saber en dónde está la biblioteca nacional, por favor.
estudante: pero ¿qué es, una parte de la politécnica?
cesare: no, claro.
estudante: ah, pues ni idea.

45 minutos e un par de descampados despois
bibliotecaria: mira, la revista que buscas no está en esta sede. Está en Recoletos, en la central.
cesare: hace dos meses he ido a la central y me han dicho que estaba aquí.
bibliotecaria: ¡qué raro! A lo mejor la han traído y no nos han dicho nada… A mí no me consta en el ordenador…

20 minutos despois
bibliotecaria: te puedo confirmar que no está aquí, lo que aun no sabemos es dónde está. (…) No, la wifi la tenemos estropeada.

Intenta non frear bruscamente. Intenta non tocar o timbre mentres freas. Intenta non poñerte de pé mentres freas. Intenta que nada diso —o timbre, a elevación do punto de equilibrio, o freazo— suceda nunha costa abaixo bastante pina.
Se desobedeces eses consellos, busca rapidamente como se di en inglés punto de sutura, queixelo, urxencias.

Hai dous anos comezaba a miña ilusionante relación cos árbitros de atletismo desta terra. Afeito ao trapalleirismo da ghalleira, naquela altura este eficiente grupo de velloucáns parecíame unha maquinaria perfecta. Pero foron mudando as cousas: o sábado estabamos na mesma fantástica pista de glaspop, si, pero eramos xa moi poucos árbitros, descoordinados e zoupóns.
As razóns desta decadencia son moitas. A pelexa entre a avoa Pat e a avoa Francis, motivada por un “o meu neto é mellor có teu”, por exemplo, foi crucial. Tamén o foi seguramente a desaparición física dos máis vellos, puntual e constante, e mais algunhas decisións federativas de calendario e planificación.
Pero o peor sen dúbida é o cancro de ósos que afecta o vello John, dalgún xeito o líder de toda esta tropa. John é un home tirando a desagradable e túzaro, pero que foi capaz de manternos engraxados nos últimos anos a base de presenza, planificación e correos electrónicos. Traballador e ecuánime, ten unha sensatez e unha visión xeral infrecuente entre a xente da súa idade. Agora coa enfermidade, os correos rarean, os horarios planifícanse con poucos días, hai meses que non o vexo, a cohesión fende e cunde o abatemento.
Todos asistimos ao avanzar do cancro na cadeira de John sen facer realmente nada, como se a enfermidade tamén nos afectase ao resto como organización, como se ventásemos tamén a morte dos árbitros escoceses tal e como os coñecemos.

Hai uns días, antes destas latosas polémicas, cavilaba a necesidade dun tag:nurse xa!. A qué se debe a elevada proporción de enfermeiros homosexuais na miña vida, non o sei. Pode ser que aos gais nos mole vestir de bata. Ou que o mercado laboral, onde se potencian as actitudes masculinas de forza e energumenismo, nos acabe botando a facerlle as curas ás velliñas. Tamén pode ser que nos guste traballar con mulleres, ou ben porque son máis intelixentes e eficientes ou ben porque non están todo o día a mirar quen ten a pirola máis grande (física ou metafórica). Ou é que a min me pon a xente que coida dos demais, supoñendo que os gais, os enfermeiros, ou ambos, son persoas máis preparadas pra coidar dos demais.
Porque iso dende logo non caracterizaba a Steve, a pesar de ser enfermeiro e gai (unha vez máis). Steve é máis ben un brutallán desta vila, brusco nos movementos, algo robusto nas formas, e tirando a animal na forma de foder, de zugala, de darlle ao veo. Tanto que á cuarta e última azouta tiven que dicirlle:hey, mate, I’m not a horse!.

Dixen no post anterior que na guerra dos medios non todos somos soldados. Non todos, pero algúns si: a guerra aberta na Voz contra as consellerías bloqueiras, con razón ou sen ela, é máis ca evidente. Se o motivo fose aprofondar na democracia, levantar corrupcións e actuar de supercidadáns, sería estupendo. Mentres, ao outro lado, o subconsciente da maquetación xoga malas pasadas.