O equivalente ao sacaúntos en anglosaxolandia é o sandman. Un ser eterno que lle deita area nas pálpebras aos que dormen, pra que durman, e o que fornece soños e pesadelos. Merco dous álbumes de Neil Gaiman, os dous pra agasallar, pero léoos antes. Un é un recompilatorio de historias dos sete eternos, entre os que está Sandman, ilustrado por Miguelanxo Prado. O outro relata a intervención dos anxos na creación do universo. Gaiman é flipante, e ten blo. Non sobra nos seus álbumes ningunha palabra, ningún trazo. Cando pasea polo bordo do moralismo mantén o equilibrio de maneira tan precisa que me sinto contemporáneo (Vendrell, xa sei). Cando remato as súas historias, anque sexan terribelmente tristes, invádeme unha ilusión, unha joie-de-vivre… Se fose fan dalgo, creo que o tería que ser de Gaiman.
Gustaríame deitar un día e que aparecese Gaiman pra sentar no cabo da miña cama e contarme historiñas ata durmir. E que espaventase o sacaúntos. Gugleo e atopo este tesouro: lista de asustadores españois. E estoutro artigo, onde se indica que o sacaúntos é unha libeliña cántabra. Pra ti, Jacarezinho.


Leave a Comment