Despois da blogorrea de onte, arranco pra Nigrán. Alí paso unha noite marabillosa, na casa de Peke e Bollo, bebendo viño sudafricano, empachuzándome e debullando historias. Falamos moito de blos, de andrómenas que Peke explora aquí e acolá. Tamén me amosa dous libros: un pra completar a lista de asustadores e un catálogo de lugares imaxinarios. Rimos de tantas cousas…
Durmo nun estraño sofá e cando me ergo cedo, o mar bate nos penedos e siluetéanse os piñeiros contra o escuro e a brétema.
Vou pra Vigo: veñen Itopo, Iopanda e Jacarezinho. Vemos as expos do marco (fabulosa a paleta de Portela, con pedaciños de mármore e DM; bótase de menos a Fufli) e a do Museo do Mar. Perdémonos e acabamos en Canido. Estou canso.
Ao chegar á casa, remato os Contos de Nadal, de Rivas. A pesar de que non son en absoluto rivasiano, nin tampouco amigo dos libros de relatos, quedo vencido polo aglaio. A lingua frolece nel como pólas de cerdeira en liñas de letra grosa.


Leave a Comment