Vik Muniz, MedusaComo Itopo fala marabillas dela, e como cría lembrar que Todo Nada tamén, fun ver a expo de Vik Muniz no CGAC. A primeira impresión foi tépeda. Non aprezo máis mérito en pintar unha lloconda con crema de manises e marmelada de amorodo ca facer en cacheiras a tortilla máis grande do mundo. Non entendo que se valore a calidade da execución na arte: está ben pró fútbol, e nin case. Lembroume Muniz a magritte. Isto non é unha mazá. Jajano, enserio, diría the real zapatero. Que queda trala irreverenza?
Despois vexo un extraordinario docu sobre muniz, moi ben feitiño. Narra el estrañas historias sobre ósos en desertos e nenos pretos de zucre. Cólleselle gusto. E resulta tan divertido cando lle fai chanzas á avoa sobre a idade, que sae un de alí á carreira, feliz, reconfortado na arte e na ponte aérea Chicago-San Paulo.
Son un pouco frívolo, acho. A web de muniz é marabillosa, pero como é flax, quedan sen ligar os nenos de zucre e a medusa de amallós á boloñesa.


Leave a Comment