Aarhus

Despois dunha longa xornada de traballo chama Aarhus. Ou Århus. Hai moito tempo que non o vexo, pero nada cambia: conversas sobre OT, Rosa, Eurovisión, OT again… Ao final acabamos practicando unha versión moi reducida do amor, pobre, insulsa. Non, non son estas cordas pra saír do tremedoiro.

Pero gracias a Aarhus camiño pola mañá cedo, antes do mencer e baixo a xiada, polas rúas de humidtown. Traio enriba a roupa e a pel de onte, e avivécese a mirada detrás das lagañas ao contemplar as rúas escuras, sombrizas, brillantes.

A típica enquisa da típica universidade de nova hampshire di que os españois ven cada vez máis sós a televisión. Podería ditarse unha lei: o número de televexos é direitamente proporcional ao volume de soidade. Vin con Aarhus Los Serrano, e os anuncios, e algo de Crónicas, pero seguía absolutamente só, nunha pracenteira soidade.


Leave a Comment