Vimos de Fabric-City cando comezaba a chover, e na marmañada acudimos á estrea de Santa Liberdade, documental sobre o secuestro dun trasatlántico portugués, a comezos dos sesenta. Ao mando dos asaltantes, que só querían chamar a atención do mundo contra Salazar e Franco, ían os galegos Xosé Soutomaior e Pepe Velo e mais o militar angolo-portugués Henrique Galvão. A historia é marabillosa, e moi mal se tería que filmar pra que non tivese xeito. Teno.
Ao remate da proxección, aboiando no mar de aplausos, comentan dous vellos do meu carón:

— Inda quedan moitos barcos por secuestrar
— A min que me secuestren, se me secuestra Galvão…

O público, entre o que se atopaba o máis escolleito da burguesía progre do país, riu a cachón ao falar a defunta muller de Soutomaior: Díxome de marchar a andar con el, e eu díxenlle que non. Marchou, e asta a fecha. Con cinco fillos. Pareceume o máis dramático do filme. O resto foi épica, belida épica.