Releo algúns posts antigos. Pra alguén coma min, que chufa de posmomiñoca, a secuencialidade que se está xerando entre post e post non me gusta nadiña. Molaba máis que todo fose accidental, fragmentario. As frases alónganse, e médrame o tedio entre as vogais. Falan na vosa terra deste blo, e citan a frase da perda de liberdade. O día de pechar esta aventura achégase. Quizais sexa só cansazo de venres.

Soñei coa miña mai morta. Disque é agoiro de boa sorte. Cómprenos.


Leave a Comment