toquio

Jacarezinho aguillóame: tes que ir ver Perdido na tradución, pra ter de qué falar con Kate. Móveme máis sen embargo que TodoNada o declarase filme do ano. Malpocadamente non a vivo como elas. Fun na nocturna con Fufli e talvez o día me lastrase as pálpebras. Molestoume demasiado a historia de amor. O sentimento de soidade, de contemporaneidade, era tan terríbel, que me deixaba ao pairo que ao final houbese bico ou non. Nun momento, déitanse na cama e falan do felices que foran eses días no xapón. Eu debín ficar chantado na angustia, porque de súpeto non entendía nada. Se cadra eles tampouco entendían nada.

Cando eles están pendentes da despedida, eu preocúpome das luces, ou de por qué a xente berra dende as vanetes. Gústame, e gústame toquio. Quédame cravada unha estela de cerdeira frolida por baixo da unlla, pero discrepo de TodoNada. E tampouco sei se me dará moito pra falar con Kate.

Ao final vou con Fufli perrear algo á zona vella. Todo segue no sitio. Incluso o que non debería seguir.