abandono

Había tempo dende un día tan magoante coma o de onte. Sen embargo, non pasou nada grave: só rachou un deses vasiños de vidro que temos nas entrañas e que recollen a joie-de-vivre. Por outra parte, multiplícanseme os problemas cutáneos, de diversos tipos.

Pra findala, baixamos tomar unha cervexa e ver algo o celta.

Entrou un ionqui no bar. Pediu, coa megamabilidade ionquiana, por favor, un bocata de balde. O camareiro, que é portugués, dubidou unha miga, pero a xefa fíxoo, non sei de que. Sentou a agardar ao noso carón. Pediu, por favor, un pito. Deullo Jacarezinho.

— Fuera sigue lloviendo?

— Segue

— Sabéis de alguna casa abandonada?


Non sabiamos.


Leave a Comment