baleiro

Despois de botar todo o día discutindo se os quorums debían facerse por dous terzos ou tres cuartos, e a pesar de toda a felicidade do acontecemento histórico, sinto unha especie de baleiro.

Teño dous plans para saír, e ningún é capaz de vencer o meu cansazo.

Leo unha breve historia da mentira, e reflexiono sobre qué cantidade de falsidade hai neste blog, que eu nun momento dado escollín que contase todo, sen pudor. Unha das teorías do libro é que a mentira é inevitábel. Non é da autora, é de agostiño de hipona. Supoño que todo isto, en realidade, é unha grande impostura.

O camareiro portugués, que me ilusionaba todas as tardes coa cerimonia de ir, pedir unha cervexa, mirar, darlle voltas ao anel… foi asasinado por 12Uvas, cunha historia cargada de verdade (un mozo real, unha casa compartida, esas cousas verdadeiras…). Arrepío.