antimelancolía

levo todo o día cavilando se chegaría a escribir este post. De feito é a cuarta vez que o comezo.

quedo con kate pra ir ao teatro o sábado. escríbeme mensaxes desconcertantes á 1:33 AM. escúsase por cousas incomprensíbeis. non entendo nada. ao mesmo tempo, teño medo de magoala ou de que finalmente acabe por pensar que son un sicópata, se non o pensa xa (de momento, eu descarto selo). estou sen argumentos, sen estratexias. ademais, os fans dun e doutro bando encírranme: non lle contestes, contéstalle, pasa dela, fai como que pasas, insiste. recurro a jacarezinho, ese perito, pero agora só cita en grego e entra na epoghé.

é tan fascinante cada segundo, tan espectacular cada detalle deste mundo, que non entendo que este blo trasluza melancolía, como insinúa Fufli.

obxectivo: perder dous quilos de aquí ao sábado.