Así, sen til.
Aprendo nunha web lusófona que bicabala é un termo do creoulo santomense para definir todos os traballos que se fan, día a día, pra sobrevivir. Ao parecer a vida en San Tomé é dura e a bicabala necesaria.
Aquí tamén necesitamos dela. Despois do alustro do sábado, a treboada escurece no hora-a-hora. Empregamos o messenger, e os sms, pero cando Kate chama pra ir tomarlle algo a min dóeme o estómago. Teño a impresión de meter a pata ata o cardias, que me arde.
Incluso penso que o estómago é só angustia; doe como se o fora.
Antes, na tarde, merquei unha bombilla, pagueille un histórico pufo a Fufli, vin 21 gramos e carrexei o butano ao lombo. A bombona pilleina na tenda de Domingos. Gústame levalas ao ombro, sentirme viril un minuto ao mes. Fufli cada día máis simpático e feliz. 21 gramos, excesiva.


Leave a Comment