sombras

Entre outras cousas importantes, gardei silenzo sobre Kate e a cea do venres. Cando inspiro aínda a sinto. Ao parecer usa colonia sempre, gústanlle esas cousas, pero xuraría que o que levo preso no nariz é ela mesma e non adxacentes. Tal día como o venres ceamos no árabe e despois bebimos uns tóspiros con Jacarezinho e Audrey ata que fomos quedando sós o güisque e nós (ela, gin con limón). Decidiu apagar o coche e avisarme: apago o coche. Saín fuxindo, para enfrentarme coas miñas sombras a soas. Teño medo e ansias. Agora o minuto con Kate cotízase alto nos mercados internacionais do ouro.


Leave a Comment