mil

Ceo con kate nun sitio moi xeitoso que cociña cóxer e pra celíacos por encarga. Salada de rosbif grandiosa, cazola de vieiras e cogomelos, e torta de queixo. Todo sen fariña, a pesar de que kate discutiu mentalmente co cociñeiro e deixou a parte máis xeitosa da torta na súa teimosía.

Díxenlle cousas que non debía, claro, pero a iso se expuña agora que medran as carqueixas. Resultou ser, como sempre, a máis marabillosa e a máis fermosa, sobre un fondo de días felices que se estenderon ao longo de dous meses e que remataron sen crise e sen máis dor cá imprescindíbel. Mandeille mensa de despedida ao chegar á casa. Metinme na cama, a ler, e cando un coche se detivo ao pé da miña fiestra, o peito deume un pichacarneiro. Pero non.

Así que hoxe, barbeándome, recito aquel poema que Rum me aprendeu: as outras mil veces tamén fun sincero.


Leave a Comment