Ao saír o mundo é fucsia nas ribeiras do encoro do texo. Pestanexo e todo se volve branco das estevas frolecidas. Pestanexo, e verde escuro de devesas e aciñeiras. Pestanexo, e amarelo brillante dun cultivo que non identifico. Pestanexo, e verde intenso dos prados en primavera. Pestanexo, e branco suxo de liques nas árbores frías. Pestanexo, e verde esvaído e antigo de oliveiras.
Todas as cores cosidiñas polo fío gris da estrada.
Pendentes de visita máis demorada: ciudadrodrigo e miranda do douro. Será doutra.


Leave a Comment