buxo

O luns non me deitei. O mércores tampouco. Deses esforzos laborais queda damnificado este blo, que non se actualiza. Gustariame pasar por todas as terrazas, e buscar aquel rapaz que vin o outro dia, como facía antes, pero chego esgotado e obrígome a escribir aquí só unhas poucas palabras de todas as que pensei nestes días.

O silencio é gratificante.

Coma o tiranosauro, estou coma un buxo.


Leave a Comment