Cando quedan xa menos días pra ir aló, penso no milleiro de pelis que vin sobre londres, con londres no fondo. Pero ata esta vez, que vou ver A mai, non tomo conciencia: alí está o Támese, e unha xigantesca nora que se eleva por riba de todos os desexos. Alí estou eu tamén, imaxinando historias sobre mais e carencias afectivas a esgalla.
O filme non sabería dicir se me gustou, pero non deixa impasible.


Leave a Comment