aguén

Quizais sempre suceda así. As épocas posparasitarias coinciden cunha total apatía sexual. Non me apetece foder, con ninguén, e dedico as enerxías todas a luxosas fantasías de namoramento.

Temeroso aínda por se a sarna rexermola, vou á noite con Fufli. Cadeleamos de derrota en derrota ata que coincido cun rapaz ao que lle botei o ollo hai tempo. Onte estaba certamente fermosísimo, con gravata e camisa ás brégolas, bailando entre Gaiteiriño e Smile. Para paliar a crise, e sen unha brizna de esperanza, decídome a falarlle.

Expúlsame cunha resposta que me deixa abaneando. Procuro á desesperada algo pra seguirlle a conversa, pero teño a cabeza baleira e vexo como empezo a transformarme en miñoca polos pés. Ao final pregúntolle se é de tente ou de lego: Lego forever, dime. Quédalle de nome. E a partir de aí sucédense as conversas sobre Steffi Graff (a súa ídolo), a súa especialización en historia do cinema e os atascos en sanxenxo, acoden algunhas frases intelixentísimas e memorábeis (soy facilmente distinguible), lévame a un piso franco, fódeme e lisca correndo: non dá durmido acompañado, e menos aínda cando xa é día. El decide cando, como e onde nos separamos e decide tamén que non nos imos dar os teléfonos. Xa nos veremos por aí, mátame.

A semana que vén comeza un ciclo de cine e surrealismo en humidtown. Confiando no azar de volvelo ver, merco un abono ao amor para todas as sesións.


Leave a Comment