Recibo chamada de Ferre. As cousas non lle van ben.
Se tivese que explicar todo o que supón Ferre na miña vida abofé que non abondaría un só blo. Pero eu confiaba cegamente na súa paz, na súa tranquilidade de amor, e deixaba o mundo rolar.
Agora que todo fende, chámame. Mándame mensas extenuadas. Pídeme consolo.
Agarda, pequeno. Esta semana hei de ir e heite bicar como nunca.


Leave a Comment