Non esquecín a futuroscope. Durante a viaxe recibín un par de mensaxes del, e vólveme andar na cabeza. Sigo tendo os seus discos de tiziano ferro, e el segue tendo os seus problemas. Dime de quedar un día destes, pero non di cando nin onde. Sen vernos, sen falarnos, sei que non será esta a última vez que pense nel, relaxadamente.
Enfronte está Belokan. Cando o xoves me erguín na súa cama, o primeiro que vin foi unha bandeiriña sueca enriba do televisor. Pasou un curso aló, estudando, saíndo á neve pra fumar. Entre nós hai océanos de confianza, e resulta tremendamente divertido cando fala da súa vida. De momento é a todo o que me dá a cabeciña.


Leave a Comment