Hai tempo que intercambio mensas cun rapaz de vilagarcía, sen vernos nunca diante. Estuda turismo en humidtown, e ten un nariz e un sorriso verdadeiramente arrampladores. Finalmente o xoves coincido con el: estamos nunha dj set de Belokan, e facemos uns cantos xogos de picardías de a tres que rematan, sen que me dea moi ben de conta, na cama del, no campus sur.
Ten un piso amplo, pulcro, demasiado pulcro. Unha soa revista neo2 enriba da mesa.
Neo2 (el alcúmase así) practica sexo dunha forma tan peculiar que me deixa atordoado. Nunca tal vin.
Teño tanta sorte por ver e tocar tantas cousas, por aprender todos os días algo novo, que debería crer pra poderlle dar as grazas a alguén. Ou a algo.


Leave a Comment