uli

Hoxe Uli fixo 11 anos.

Custaríame moitísimo resumir este tempo todo: once anos de espertarme a fuciñadas, once anos de cantar polo corredor, á carreira, once anos de virse deitar sobre min cando me atopa lixeiramente triste (coma hoxe).

Pregúntome moitas veces qué farei cando morra. Tamén me intriga se lle din unha vida suficientemente boa, metida quizais nun piso demasiado pequeno, con demasiadas horas soa.

Uli, a gata supermana, mírame agora dende o sofá. Está gorda coma un bocoi. Se cadra cavila na estraña tarde que lle din: shotokan encargoume que lle coidara a súa nova michiña, de cinco semanas, durante a ponte; pensei que sería boa idea que non estivese soa; pero no meu piso, e malia unhas horas que lle deixei de aclimatación, a michiña Percha estaba decididamente insolente; tiven que volver con ela pró piso de shotokan.

Uli, en troques, comportouse como unha señora. Unha señora de once anos, fermosa, atoutiñadamente intelixente.


Leave a Comment