wolframio

Na paparota postacadémica, comparto tallo con Jaureguizar. Botamos dúas horas a falar de literatura e de provocación como consecuencia do artigo del sobre caneiro que a xente da mesa lle comenta entre sorrisos, morbo, e insusbtancialidade. En xeral, todos os que se pronuncian son anticaneiros, pero ninguén di nada de ser jáurico. Falamos moito e moito mentres rolan as fontes de churrasco. Faime un guieiro de lecturas europeas, falamos da xeración knows, de onde naceu, de que pinta rosaneiros nela, e escarallámonos un pouco disto e mais daquilo. Ao remate lembramos a xavier queipo. E decidimos meternos os tres, cada un polo seu lado, e en xeral decidímolo o país enteiro, a facer esa novela que falta sobre o wolframio.


Leave a Comment