fábula
Ao contrario dos maroutallos sen alma que atoutiñan por esta bloguesfera, flipoume como era previsíbel Un longo domingo de noivado. Un conto fermoso, con imaxes certamente etonantes, cunha historia peculiar e distinta sobre a guerra, cómica, tráxica, belida e… bien… comme la vie, n’est-ce pas?
De restos, unha baguïña mentres acendían as luces. Fóra agardaba o frío e quedaba unha cavilación sobre a espesura da memoria.


Leave a Comment