xenros
Aínda que agora todo o confundo pola carraxe e a desolación, a viaxe ao porto foi certamente marabillosa. Conseguiu facerme agochar a angustia coa que chegara alasando ao venres e incluso curarme a diarrea a francesinhas.
Plattdorf foi moi cariñoso. Pousou os seus pés entre as miñas pernas pra que llos quentase e protexeume todo o tempo: cando chimpei co galão, cando quedaba durmido na autoestrada, cando houbo que explicarlle ao polícia os nosos estados civís. Tamén fixo pertinentes observacións lingüísticas e corporais sobre os mozos extraordinarios que se xuntaron no electrizante concerto de The Gift, e abriume as entrañas (algo) mentres estabamos sentados á raxeira na ribeira, ao pé da fabulosa ponte Luís I, moito máis fabulosa agora, forradiña de estadas.
Boss volveu ser unha sorpresa. Se a primeira vez que o vimos foi unha persoa moderada, pousada, agora descubriunos un turbillón de vida persoal (que expresamente me prohibiron comentar aquí). Cariñoso, coidadoso, intelixente, sabe inventar a ironía cando educadamente nos comenta que non lle gustaron nadiña os dous filmes que o obrigamos a ver no Fantas.
Nais do mundo, xa saben.


Leave a Comment