tectónica
Ás veces, sen saber como, prodúcense grandes movementos na tectónica sentimental e o centro do mundo desprázase dunha cidade a outra. , Logo do último gran terremoto a capital do planeta está sendo evidentemente beirut. Esa, a cidade dos nenos totós árabes, é o tema de conversa pra Ánkara, un rapaz pequeneiro e fermosísimo, gran coñecedor de oriente próximo, e ao que só onte o podo chanchar no pescozo logo de cinco anos de asedio, cativerio, ollares e aloumiños ás agachadas.
Era na cidade, moi á noite, e el estaba enfarlopado. Antes de bicarnos explícame como é un auténtico quebab (o seu auténtico quebab), que damasco mola, ou que o airan que che venden nos supermercados de istámbul é salgadísmo, así que eu caio rendido ao seu metrovinte. Ten o pasado na embaixada española en real-ánkara e o presente en humidtown, pelexando por unha praza nas instancias comerciais de localidade.
Este é un momento inoportuno pra erguerlle un monumento ao desexo do último quinquenio. Ás claras. De momento adiámolo: era moito o traballo e eu tiña que regresar cedo. Baixo do tren pensando en Barataria.


Leave a Comment