Non son militante de ningún partido. Prefiro manterme á marxe e andar noutras frontes, tamén políticas, como gastar as horas contra a homofobia ou como apoiar a euroconstitución (contra a esquerda xacobina e a ultradereita, p.ex.).
Pero agora que algunhas cisman na soidade de xuño, eu teño o meu cabalo. Ese país que me gusta, ese país das cousas que me futuran, pasa (tamén) porque xente nova ande por sancaetano. Palabras directas, claridade, pero tamén obxectivos acadados marcan a diferenza. Nestas eleccións hai que botar moitas cousas: tristes, vellos elefantes e vacuos pomposos conservadores. Unha ghalleira liberal e progresista pode ser posíbel.
Queen, pídeme o que queiras. Incluso pasta, ;)


Leave a Comment