Mentres me achego a big-maceda, na radio emiten a actuación de Chico César nun centro histórico ateigado. Iop porén actúa no extrarradio, nun hipódromo desusado, entre macaco, dhira e un grupo local espantoso que se chama los niños de los ojos rojos. Macaco gústame, anque o espectáculo é trapalleiro e falto de ritmo, pra aguantar ata dhira non teño forzas anque me molen mazo, e os rapaces locais fan unha especie de rock neurasténico celta, ben definido por un adolescente ao noso lado: quillo, que vengan los niños, que quiero botar.
Mentres cambian os escenarios, soa a música que pica DjSU e proxéctanse as imaxes de Iop. Queda extraordinariamente xenial ver de súpeto xurdir sobre aquela poeira algunhas mensaxes de NM ou de aduaneiros (debidamente asinadas), anque só lle prestemos atención os parentes.
Iop é a outra metade da miña vida. E ás veces non a coñezo.