• O mellor de vivir en Ciudad-Ajo: sempre que acabas de meter un bo ferrete oulea na rúa unha sirena.
• Barataria e mais eu cruzamos por un paso de peóns preto de Sol. Detense un vello ibiza gris co logotipo da Cope e dúas xornalistas dentro. Mentres nos miran cruzar agarrámonos fortemente e como dúas pantojas ollámolas desafiantes: dientes, dientes, que es lo que les jode.
• Nun muriño dos xardíns que hai por detrás do pazo dos borbóns, baixo dun pradairo, senta Barataria. Eu déitome ao seu carón e apóiolle a cabeza nas pernas pra contarlle toda a historia de futuroscope. Despois mércame un xeado de dúas bólas: framboesa e chocolate.
• Logo de quince días, e como estaba previsto, acabo coa dieta disociada: tres quilos menos e dúas toneladas de confianza máis.
Ian, que non sei qué deus bondadoso o mandou pró meu carón, agasállame unha reprodución dun cartel de cando o 36: 1º ganar la guerra. Menos palabras vanas.
Jacarezinho, tras semanas de distanciamento, interésase pola miña desazón laboral. A primavera é tamén o tempo do desxeo.
• Miña tía confírmamo: teño que operar a boca pra extirpar unha moa moi atravesada. Será para o verán.


Leave a Comment