muguruza
A primeira vez que escoitei falar de jabier muguruza foi no blogmillo, pero como llo lin a jean-sol pensei que xa estaría morto. Agora dá un concerto en boavila entre el, narf e miquel gil. Creo que eu era o único do teatro, non moi cheo, que ía aló á procura do extasiante gil de Katá. Sorprendeume narf, gustoume gil sen sorprenderme, e abraioume muguruza. Falou dunha sensación de soidade, duns inmigrantes nos bares e dunhas reflexións sobre a choiva nas que me resultaron moi coñecidas. Á volta, escoitando as súas cancións sobre os nenos napolitanos, cruzo cerponzóns sen que apareza rastro ningún do tamborileiro.


Leave a Comment