Vou por uha rua calquera, entre baker street e oxford street. Vexo unha estreita perpendicular. Cólloa? Non a collo? Como me guío sen mapa, ao final decido collela. Cincuenta metros despois atópome con Home Tranquilo, que vai pró seu traballo de protésico dental acompañado do sudafricano máis alto, forte, moderno e fermoso que vin na minha vida.
Que nos crucemos o Home Tranquilo e mais eu nunha metrópole de quince millóns de habitantes podería ser unha enorme casualidade. Pero o caso é que cando nos miramos o costume é maior cá perplexidade: como se sempre estivesemos aí.


Leave a Comment