implosión
Pasaron estes días moitas cousas, moitas. Pero a cabeza estame implosionando co debate laboral e non lles prestei toda a atención que merecían. Nembargantes son índices de mudanza, pistas pra seguir. A Senalcume, por exemplo, tocoulle xirona na tómbola dos destinos. Unha cidade pra tres anos. Eu, nunha actividade nova, aceptei fixar unha xuntanza para outubro sen ter nin idea de en qué paralelo e meridiano vou estar pra daquela. E quedei co que podería chegar a ser o meu novo xefe pra falar de cartos.
Pero o que máis me preocupou de todo foi que me propuxeron un trío e sentín o peor que se pode sentir: preguiza.
Coa cabeza implosionándome, blogueo neste momento da noite mentres eles dous se foden nunha praia, á brisa. O mundo segue sen min.


Leave a Comment