verbenas
Os últimos días foron unha desesperación de comer, durmir e facer o leirón, aforrando enerxías. Así que unha noite comezou, por exemplo, cun polo ao caril no sitio onde me aprendera kate, e de aí seguiu, con Basic e (m)alicia, a unha verbena na periferia de humidtown. Pouca xente, inda menos mozos e unha orquestra bastante mala. Por exemplo, o cantante, tan gay-looked como desafinante, despois de poñerme como unha cadela bailando a coreografía de numa numa iei, berrou maricón el que no bote pra entusiasmar as masas. Sen conseguilo, claro. O único merecente de lembranza, dúas frases: tienes la camisa negra, pero es del mucho cotón e baila morena, vámonos a negreira.
Sociolingüisticamente o evento daba moito de si, e quizais tamén podería ser de interese para o conselleiro suárez canal, pra medir as dimensións da traxedia. Pero a nós só nos serviu pra un pequeno prólogo friki, antes de chegar aos bares de sempre, onde acabamos indefectibelmente bebendo o de sempre, falando cos de sempre e tentando foder nos de sempre.


Leave a Comment