praia
Aproveito estas tardes de tempo inestábel pra ir á praia. Hai nubes, ou brétemas, ou soamente vai unha brisa amarga que me ouriza os pelos rubios das nádegas, e os areais fican case baleiros. Leo neles. Leo A hora da estrela de Clarice Lispector, e remátoo sen saber realmente se me gustou ou non. E, ao mesmo tempo que comezo un libriño sobre a coroación de Hailé Selassie, inicio outro de Dashiell Hammett, pra que me acusen con razón de fútil os adoradores da montaña máxica.
As areas métenseme nas páxinas. Pasan os días, e cada vez a noite chega antes. Todo declina, pero eu fágome forte e emprégome na empresa da felicidade.


Leave a Comment