princesas
Escoito voces distintas, dun lado e doutro, que me falan tepedamente de Princesas, o último filme de Fernando León. Así que con algo de dúbida vou pró cinema. Flipo. Xa non vou dicir nada da incríbel maxia dos diálogos, cheos de pasta de sopa de estreliñas sen parecer imposíbeis, nin da mensaxe suave e morna (nada estridente, nada rancia) dalgunhas secuencias, como a conversa entre Calle e os policías no aeroporto. O que me arrampla o sentido, o que me fai escoar bágoas como pingóns, é esa fermosura que abrocha cando nada parece posíbel: quedaráseme marcado pra moitos anos o paseo da puta sobre o raíl, facendo liña cos pés, en equilibrio, en fluorescencia.
Ao día seguinte comprobo que españa escolleu entre os seus filmes prós óscar a Princesas, pero tamén a de Garci (como o consegue?) e a ‘Obaba’, aínda nin proxectada pero da que o noso observador privilexiado xa deixou curtida constancia.
Ao meu redor hai novidades: blos novos, intendencias (grazas berto), ilusións e proxectos mudadores. A ver se orballo me bota unha mau e lle dou unha volta á casa.


Leave a Comment