O excesivo, disparatado e aqueloutrado traballo, e unha borrasca oportuna situada sobre o meu ámbito paralaboral, desconectoume da vida durante a última semana. Así nin me decatei do aniversario de (m)alicia, de que Henri estaba nos USA, doutras moitas encargas sociais, de picadas de roda, editoriais virtuais e regresos ao blogmillo. Tampouco houbo vagar pra repousar convenientemente dous agasallazos: o Consello de Exipto, de ian, e Tarkan, de plattdorf. Agora, remoendo na miña impostura axeitada aos tempos, e co ídolo de adolescentes turcas de música de fondo, reaparezo.
A semana preséntase intensa: o futuro volve entrar ao bombo. A ver qué bóla sae, por qué pista despegará esta vez o avión.


Leave a Comment