Cando estou no medio dunha festa pouco exitosa que os colectivos homosexuais de humidtown celebraban prá súa parroquia, recibo unha sms de Futuroscope. Moitos meses despois sae do seu silenzo e ameaza con vir. E vén. Ten que levar a irmá de volta prá casa, e quédalle no medio unha hora e media pra foder comigo. Imos á casa e íspese rápido pero só corporalmente.
Non lle recoñezo a pirola, agora fea e torpe, nin o peito, ao que lle medraron de súpeto pelos desamañados que el atribúe a tres depilacións inaxeitadas. As súas exaculacións seguen sendo mareiras, e por iso sei que é el. Tamén garda os furados escuros da conciencia e ese ton hiperresponsábel cando fala da familia política e da sanguínea como se fose unha institutriz suíza. Nun dos ataques sexuais, pároo e cóllolle a cabeza: moitas veces agardei este momento pra que me contase por que marchara, pra soltarlle todas as preguntas que lle tiña en débeda. Agora póñolle namais a man na meixela e quero dicirlle tenrura. Pero creo que só me saen grazas por non quedar.