Co sueco durmindo na casa, collo a bici e subo á manifestación de cabodano do prestige. Chove frío e venta a morrer, e malia todo, unha chispa de galegos e galegas están aí impenitentemente, un ano máis. O país ás carapuchas. Entre eles, a tropa luminosa dos ecoloxistas, Lula (a cadela de Neit), e o señor pawley tamén, así como Haicu e Luaneghra, que me conectan á corrente da alegría. Non merecen estas xentes ser recibidos polas palabras de rafa villar, pero non lles importa. Sacrifican un frío domingo, outra vez sen sentido. Algún arcanxo do ceo debería tomar nota disto e anotalo no libro dos orgullos.