explosión
Saio do cinema na última das sesións. Gústame liscar rápido, o primeiro, máis aínda cando veño de bicar a felicidade. Vou cara á bici, quítolle o cadeado e instálolle a lámpada adiante e atrás o reflectante. Acéndoos. A xente segue a saír do teatro, en pequenos grupos. Subo na bicicleta.
Ao que pouso o pé no pedal acelero a ferro, facendo eslálom por entre os grupiños da xente. Canto máis me deito nas viraxes, canto máis as cerro, máis acelero, e eles van apartando asustados ou simplemente despistados. As rodas, con pouquiño aire, amarran ben sobre a pedra. Esprinto. A xente xa queda atrás, falando da peli.
Paro e escóitome respirar.


Leave a Comment