A Oaxaca hai xa tempo que o coñezo, pero como marchou vivir pra barcelona non chegamos a intimar máis. Agora regresa fuxidiamente pra amañar uns papeis da residencia, coincidimos, quedamos e pinamos baixo a lúa chea nun fodedoiro das aforas. De camiño vaime contando cousas absurdas de correos electrónicos, carteiras roubadas, avións e demais elementos de modernidade, nun trampitán de galego inzado de palabras mexicanas e pronunciado á mexicana.
Cariñoso e eficaz, tiña tanta necesidade de fregar a caralla coma min. Bicámonos o prudente, secámonos, vestímonos entre malabarismos e achegueino ata a casa onde vai pasar este par de noites. Despedímonos, e no cálculo de destinos non entra volver verse.


Leave a Comment