Dende un teclado grego e a uns prezos fixados pra turistas, tomo un frapé e posteo (sen tiles) sobre como de marabillosa é esta cidade de verdadeira-atenas.
Nesta segunda vez que veño nada pareceu mudar. Seguen as tendas de bershka, os postos de quebabs (guiros), os coches sen matrícula e os motociclistas sen casco. Seguen os soldados da garda, fermosísimos, e segue este recendo a especies e laranxas que tanto me lembra a dakar, pero en tranquilo.
Onte á noite, no primeiro voo de recoñecemento sobre as ruínas, quedaba esa temperatura de treboada e suor que lembro dende cativo, pero en húmido. Quizais por iso, porque me lembra á infancia (o que comeza a ter importancia), ou quizais porque ten unha harmonía de modernidade e caos que coincide co estado do meu escritorio vital, atenas é a minha cidade preferida.
Con moita diferenza. E aquí querería pasar os meus anos vellos, se os hai.