sol de vrau
E así, entre movementos de creación e de destrución, van pasando as horas coa incerteza de se serán as últimas ou se todo se trata unicamente dunha defragmentación de disco duro. Pasan cousas voando, tamén, levadas pola corrente da brisa de setembro como se fosen bolsas de patatillas. Saco a man e pillo no aire un paseo ao último sol de setembro coa Tenente Risitas, e logo á mesma lúa morna con senalcume, instalados todos na mesma dúbida. Un banzo máis baixo, coma un bulbo dispoñendo as flores na superficie, está Ian: el é a tartaruga á que soben os catro elefantes que sosteñen o mundo. Tamén pasa voando nunha bolsa de gusanitos Barataria, co que fodo día e noite coa mesma intensidade que hai un ano e medio, cando empezou todo isto. Xuntos imos ver Crazy, un filme fermosísimo que se destraga cando queren encaixar todas as pezas nunha delirante saída do armario camiño de damasco. Xuntos tamén lemos o sinxelo Con Tango fan tres, un contiño sobre pingüíns homosexuais que montan familia. Nunha bolsa rota de cortezas pasa unha canción de julieta venegas, e nunha de chetos as noites de televisión en casa dos johnson.
Pero sobre todas estas bolsas, e tamén sobre un turbillón de problemas familiares, económicos e técnicos brilla suavemente o sol, estas últimas horiñas de sol de vrau, estas últimas raiolas de prudencia antes de que mañá Gordon traia a apocalipse: e de aí ao 27 todo vai ser un alabaradiós.


Leave a Comment