Comecei coa novela de Manuel Rivas cando aínda estaba vivindo tranquilamente en humidtown, alleo ao futuro. Líao na praza da quintana e tamén ás noites, na casa, nunha cama grande onde tamén durmía ulises. Estábame gustando moito, pero notaba marchar algúns fíos, algúns personaxes que non era quen de illar e arrastrar. E xa daquela pensaba que me gustaría lelo de segundas.
De súpeto houbo que recoller, facer mudanza, e ‘Os libros arden mal‘ extraviouse nunha das caixas. Non o rescatei ata o final, cando me vin pra acó, e como son peixe de mala memoria decidín comezalo de novo no avión.
Hoxe, que é tardísimo na noite, remateino. Pasei a última páxina desa marabilla de novela, e non me chegan as palabras pra falar dela. Estaba na cama, dando voltas, e non acougaba. Tiña que facer este post pendente. Pero chego ao ordena e non me medran as palabras. Probarei a escribir dun tirón: acetilsalicílico, así, coa súa ligazonciña. Acetilsalicílico. Pero seguen sen medrarme as palabras que me calmen a pel de pita. Penso: Polca. Penso no balón do Diligent. Penso en Casares Quiroga, e malia que detesto a temática da guerra, só me sae postrarme. Penso: a máis grande novela de temática homosexual que lin nunca.
Co libro posto de lombo neste cuarto de 3 por 3 (iardas) a vida comeza de novo. Unha nova vida. Débolla a ese señor de sesenta anos co que sentei no avión de ryanair: este rivas gústame moito, estoulle lendo o lapis do carpinteiro, dicía. Así, sen tradución. Pra min que era Pinche, que volvía.


Leave a Comment