Quizais porque viña de percorrer unhas cantas millas en bici, porque levaba unha molladura que nindiola, porque atopara un macho de faisán agardando pola morte (coas patas rotas) nunha gabia, porque mercara un púdin de nadal e uns filetes de xarda afumada no tesco de dunblane ou simplemente porque era sábado, aquela chinesa dirixiuse a min e preguntoume se me interesaba un bmw de segunda man por 200 libras. Como tiña pinta de case todo menos de traficante de coches de luxo, e como xa escoitara falar dos baixos prezos dos automóbiles acó, díxenlle que quizais. E quedamos pra ver o coche.
Un par de horas despois aparéceme na casa. Ao carón hai un bmw de quince anos, coa chapa algo enferruxada, e de polo menos 6 metros de eslora. Naquel tempo era un bo coche. Ábrese a porta e baixa un home de aspecto de tonel escocés que me superaba en todas as dimensións, e con cara de poucos amigos: pero a miña exclamación sobre o tamaño xa lles explicou todo: só atrás, tralo bafo das xanelas, un número indeterminado de nenos chineses seguía xogando como se non pasase nada, seguros de que aquilo era o seu coche.