Armado de vontade, e sen saber moi ben como se me portaría o xeonllo, plantifiqueime en glasgow pra asistir a unha ceilidh do grupo gai da universidade. O concepto é que un conxunto de música supostamente tradicional bota unhas pezas e propón unha serie de coreografías tamén supostamente tradicionais, que os gais e as lesbianas alí reunidos, con kilt ou sen kilt, tentamos executar todos xuntos. É francamente divertido, a pesar do tradicional.
Por unha serie de erros lingüísticos en cadea perdo o último tren, e ábrome á posibilidade de durmir na estación, ou de evitalo. Bótolle o ollo a unha especie de piollo loiro, con cara de nativo: chámase paul, estuda francés (asegura), e é moi inglés nesta terra de escoceses, cos seus dentes metade desaparecidos e metade negros, a súa roupa de segunda man e un pasaporte que sinala como lugar de nacemento norfolk, que vén ser algo así como vilalba. Boto o resto e dáme cama nas aforas da cidade, nun barrio de casas desnartelladas, habitado de raposos, e onde seguro que filmaron calquera de kenloach. Resulta ser un romano católico, pero iso non lle estorba á hora de zugala, tenra e agradablemente; pasámolo ben, e espertamos tarde, moi tarde.
Fóra seguía chovendo. Miro pola fiestra da súa casa pequena, compartida cunha solteira vella e grosa, e vexo gasodutos, e cables, e colectores de lixo, e vidros rotos. Axiña pillaremos o bus que nos irá desprendendo, pouco a pouco, deste olor a clase baixa.


Leave a Comment