Creo que podo adoptalo coma o filme da miña xeración, que quizais sexa unha xeración formada unicamente por min. Shortbus cautívame pola música, polos planos, polas historias… e perdo na tradución os detalles dun argumento que imaxino frouxo: pero fíxose así, facendo, rodando, a partir duns personaxes tipo, aos que non se lles pode pedir máis ca reflexos tímidos da vida.
Prá parte máis viciosa, un chavaliño facendo de sueco que é pra morrer vinte veces. Prá parte máis prosaica, a visión do sexo, coa que empato vital e tenramente. Máis importante e moito menos importante ca todo o demais.