Barataria veu pasar algo máis ca unhas vacacións. Este venres botámonos a procurar piso; eu seguirei o luns, co deadline do venres pra instalarme nel; Barataria virase prá fin do mes a buscar a vida.
Non sei se me é maior o medo ou a angustia. El tamén os ten (os dous), e de aí medrou a nosa primeira gran discusión en dous anos.
Así que agora, con trintaepico anos e a saúde daquela maneira, unha nova vida comeza. Aguén.


Leave a Comment