voluntarismo
Tiven que desenganarme: as setenta persoas que case todos os sábados e todos os domingos visten un chándal púrpura pra arbitrar encontros de atletismo en escocia, fano con carácter totalmente voluntario. Non hai un só penique ao final do túnel. Nin prós que botan dez horas pegando unicamente tiros (hai algo máis aborrecido e máis complexo có de dar as saídas?), nin prós que de véspera distribúen rigorosamente a todos os xuíces por postos e probas nun exercicio de combinatoria fascinante, nin sequera prós que se erguen as seis da mañá en aberdeen pra facer 200 millas en coche e mirar que os pícaros de u13 rompan, cando cómpre, coa súa estaxe. Nada. Nin un mísero penique cobricento. E ás veces, coma hoxe, nin os sánduiches.
Funcionan mil veces mellor cós galegos, moven o dobre de xente pró dobre de xornadas que ademais, resultan o dobre de intensas. Así que o voluntarismo non é nocivo: só é malo o trapalleiro.


Leave a Comment