Non lembro se vira xa Acosado por todas as dez partes, o filme chinés que en occidente se coñeceu como A casa das dagas voadoras. En todo caso pareceume fascinante. Unha pequena historia, simple pero no fondo moi complexa, narrada estupendamente e cinguida por un fino fío de fantasía que podemos chamar artes marciais, ou beleza, ou outono. Claro que eu estaba suxestionado: Fai acababa de prepararme dous fantásticos pratos de polo en mollo e rustrido de berenxenas ao estilo cantonés, e arrombábase no sofá contra min coa súa fasquía de oso panda.
A parte sexual estivo ben, lastrada polos problemas da primeira vez, aos que se lle acrecenta que chante na retina os seus olliños e que me vaia tecendo lianas do redor con bambús e ese vocabulario amatorio de home english (i love you, i miss you…), que resulta tan falso e ao mesmo tempo tan verdadeiro.
Agora que podo, heille de arrear con forza ao cabalo e liscar das montañas chinesas: que nada me reteña na casa das dagas voadoras.