Porque a fin do mundo nunca chega soa, onte tamén me tocou facer a mudanza prá casa da rúa de lara croft. Descubro, despois do traballo que deixaron os pintores e os colocadores de moqueta, que o piso é xeitoso, soleado e amoblado como deberían ser os pisos amoblados. Tele, torradora, grella pra cando cheguen os días do réxime, secadora, sofás e cama a estrear, produtos e trebellos de limpeza e ata, meu deus, un esqueiro. O soño burgués non estaría completo se non tivese debaixo da fiestra da cociña unha centésima de acre a herba, cun magnolio: fascículos de gardening, vinde a min.